MAJOOR PAUL LA PRAIRIE

Majoor Paul la Prairie van het Irish Regiment of Canada vermeldt in een brief van mei 1985.

Onze volgende opdracht was de Delfzijl Pocket.
Afgezien van het opsporen en opjagen van de krankzinnige vijandige soldaten, die zich zowel voor ons alsook voor hun superieuren verborgen hielden. Onze commandant was lt. Col. Payne, die later de onderscheiding in de orde van Oranje Nassau kreeg. Ik was de tweede commandant ook wel de Blitzer genoemd. We trokken het gebied bij Schaapbulten en Heveskes binnen. Hier kregen we te maken met veel landmijnen en prikkeldraadversperringen. Gedurende verscheidene dagen deden we aanvallen en werden we door de vijand aangevallen.
Op 1 mei ging op onderzoek uit naar de mogelijkheid om Weiwerd te kunnen benaderen. We waren van plan om een nachtelijke infanterieaanval in te zetten, die overdag door een tankaanval gevolgd zou worden.
Om het gebied met mijn verrekijker te inspecteren, zat ik achter wat laag struikgewas weggescholen. Vanaf de voet van de kerktoren inspecteerden twee vijandelijke soldaten met hun verrekijkers het gebied in mijn richting. Nu had de Koningin der nederlanden ons gevraagd of wij kerkgebouwen niet wilden beschadigen. Dit was een verzoek en geen order. Ik moest een beslissing nemen en deed dat. Via mijn radio riep ik een tank op en liet twee schoten afvuren op de kerk. Ik zag dat op zijn minst een dozijn vijandelijke soldaten uit de kerk rennen.
Die nacht leidde ik een aanval met 27 man over een smalle weg richting Weiwerd. We gingen linksaf en bereikten een smalle stenen brug aan de rand van het dorp. We namen vijandelijke soldaten krijgsgevangen, die explosieven aanbrachten om de brug te vernietigen. Een gevangene vertelde ons dat het hoofdkwartier dichtbij was. Ik ging het hoofdkwartier binnen en gaf de Korvettenkapitein Von Walters opdracht zich onmiddellijk over te geven.

Twee dingen van de Duitse garnizoenscommandant Von Walters maakte een grote indruk op mij. Toen ik zijn bunker binnen kwam, verwisselde ik mijn stalen helm voor mijn groene baret met insigne en veren. Hij keek mij aan en zei in het Engels”The Irish Regiment. Ik zei al tegen mijn manschappen , dat we tegen over een goed geoefende troep stonden. “ Met behulp van een tolk verklaarde hij dat dat zijn garnizoen zich zou overgeven, omdat hij niet wilde dat er nog meer van zijn manschappen zouden worden gedood. Die morgen hadden we 1386 gevangenen. Mij viel de eer te beurt Von Walters persoonlijk te begeleiden.
Dat was voor ons het einde van de oorlog. Bij deze kleine opdracht in de buurt van delfzijl verloren we 16 officieren, onderofficieren en soldaten. Velen van hen hadden al lange tijd in ons regiment gediend. “

Uit het boek Weiwerd Heveskes Oterdum;
de verdwenen dorpen van de Oosthoek.
uitgeverij profiel www.profiel.nl.