OORLOG IN MEEDHUIZEN

BUNKERS; In Meedhuizen hadden de Duitsers in de nazomer van 1944 een stelling gebouwd van drie bunkers in de spoordijk bij de brug over de Wagenborgermaar. Deze verdedigingsstelling bestond uit een twee mitrailleurbunkers en een schuilbunker. Een soortgelijke opstelling was ook gebouwd in de Hole aan de overkant van het afwateringskanaal. De schuilbunker is daar nog immer aanwezig in het vrije veld aan de Holeweg. De schuilbunker heeft scherfwerende muren van 60 cm dikte, twee pantserdeuren en een ontsnappingsschacht. Omdat het een licjhte bunker betrof staat bij de ingang een grote L geschilderd. Dit betekende Leicht om de betreders te waarschuwen dat het slechts een lichte bunker was. Zie tevens de foto’s van de bunker hieronder.

Wellicht hebben de Duitsers zich daar vergist in de hoogte of laagte van de bodem , want deze stelling kwam grotendeels geïsoleerd te liggen na de grote inundaties. De boerderijen van het voormalige buurtschap de Hole werden ontruimd omdat ze rondom in het water kwamen te staan. Er werd met bootjes gevaren om de woningen en bunkers te kunnen bereiken. De stelling was waardeloos geworden voor de bezetter en werd door hem verlaten.

ZOEKLICHT BIJ HET STATION; Ook was er een zoeklichtpost ingericht in Meedhuizen nabij het NOLS spoorlijnstation. Op het station was een detachement van 20 duitse matrozen ingekwartierd voor het bedienen van het Hoor en Luisterapparaat en schijnwerper van 150 cm groot . Tevens stond toen op het station een stuk licht afweergeschut van 20 millimeter tegen vliegtuigen. De post droeg als code 58.
De verhouding met de plaatselijke jeugd was niet slecht; "Je mocht via de koptelefoon naar het gezoem van de vliegtuigen luisteren en in een enorme verrekijker de omgeving afzoeken". Plakken jam in blokvorm kreeg je van hen te eten.

Schaatsen konden de duitsers niet. Wijdbeens zwierden ze over het ijs en zongen Unter der lanterne van Lili Marleen. De bezetters van Meedhuizen hadden weinig kwaad in de zin. Ook niet toen ze op bevel van hogerhand Duurswold en Fivelingo onder water zetten. (herftst 1944) De twintig man van het station dachten die winter zelfs aan deserteren. Der Peter (de favoriet bij de kinderen) had eerder communistische dan nazi sympathieën). Hij dacht dat de buren ook van die partij waren omdat ze een blauwe kiel droegen. En blauw bleek voor Der Peter de kleur van de SPD te zijn. Hij bewerkte zijn kameraden om over te lopen toen het Duitse offensief in de Ardennen stokte en vroeg hulp aan de Meedhuizer boeren om daar onder te duiken. Zover kwam het niet en Peter werd verraden en in Emden ter dood veroordeeld. Een half jaar kreeg hij om een gratieverzoek in te dienen. Voor hem kantje boord dus want toen had Duitsland de oorlog net verloren. Oud stationchef Gerrit Meuleman trof hem later op een van de Duitse Waddeneilanden ; de man was succesvol tandarts in Wenen geworden. Last van de oorlog had Meehuizen niet. Alleen dominee Jan Scholten zorgde voor enige opschudding. Die kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en tuurde met een verrekijker vanuit de kerktoren naar de slag bij Weiwerd. De terug trekkende Duitsers knalden er driftig op los en als de dominee niet met geweld uit de toren was gehaald , was de schade nog groter geweest. Nu liet alleen de geit van Sikke meijer het leven en in het gehucht Schaapbulten vond Albert Huisman de dood toen een granaat in zijn hand ontplofte. *

* Uit het boek Dorp toen en nu deel 4.
Weet u meer? Graag uw reactie!